‘निराश नहुनु है बाबु’

क्यान्सर डायरीः असोज २, २०७३

रेडिएसन दिन थालेको आज २५ दिन भैसक्यो । अब अझै ११ साइकल बाँकी छ । २० औं पटकसम्म दिँदा सामान्य मात्रै साइड इफेक्ट देखाए पनि पछिल्लो पाँच ओटापछि भने साह्रै कडा असरहरू देखिन थालेका छन् । थुक निल्नसमेत गाह्रो भैरहेको बेला खाना खानु चर्को यातनासरह भएको छ भने रेडिएसनका विकिरणहरूले घाँटीका छालाहरू डढेर पत्रपत्र उप्केका छन् । त्यसमाथि जिब्रो बेस्वादिला भएको पनि यो उपचार प्रक्रिया सुरु भएदेखि नै हो ।

साउन १६ गते केही दिनका लागि फलोअपमा नयाँ दिल्लीस्थित राजीव गान्धी क्यान्सर इन्सटिच्यूट एण्ड रिचर्स सेन्टर आएको अहिले डेढ महिना भैसक्यो । थाइरोइड क्यान्सरको तेस्रो पटक रिकरेन्स (पुनरावृत्ति) भएको डाक्टरहरूले निश्चित गरेपछि केही दिन त के गर्ने के नगर्ने भन्ने अन्योलमै बित्यो । थाइरोइड क्यान्सरमा धेरै विरामीलाई रेडियो एक्टिभ आयोडिन थेरापीले नै रोगलाई उपचार गर्दा सफल हुने भए पनि ५ देखि १० प्रतिशत रोगीहरूमा यसले काम नगर्ने जानकारी डाक्टरहरूले दिए, जुन मेरो सन्दर्भमा पनि लागु हुने उनीहरूले बताए । यस्तो केसमा रेडिएसनबाट उपचार गर्ने विधि अपनाउने गरिएको भनी डाक्टरहरूले तुरुन्तै उपचार सुरु गर्नका लागि सल्लाह दिए ।

घरपरिवार, साथीभाइसँग सरसल्लाह र पैसाको जोहो गरेपछि दुईदिनमै रेडिएसन सुरु भयो । हप्तामा ५ पटक गरिने रेडिएसन जम्मा ३६ पटक गर्नुपर्ने डाक्टरले आफ्नो योजना सुनाए । तीन दिनको लागि आएको मान्छे दुई महिना बस्नुपर्ने सम्झेर मन भाउन्न हुन्थ्यो । अनेकथरी बहाना खोजी आफूलाई सान्त्वना दिने प्रयास गरिन्थ्यो – ६,७ महिनासम्म उपचार गराएरै दिल्ली बसेका छन् आफू त २ महिना मात्रै हो, महिनाभन्दा पनि दिन गन्ती गरौंला २ महिना यत्तिकै बिति हाल्छ नि (वान डे एट अ टाइम), उपचार अवधिभरि दिल्लीनजिकै गाजियाबादमा साथीसँगै बस्ने हुँदा २ महिना बितेको पत्तै पाइन्न नि, === लगायत । तर पनि उपचारको लागि मेट्रो रेलमा आउँदा, जाँदा, अस्पतालमा कुर्दा, २ दिन बिदामा अनेकथरि कुराहरू मनमा खेल्थे ।

रेडिएसन उपचार ५ मिनेट जति मात्र हुने भए पनि कोठाबाट अस्पताल आउँदा जाँदा, आफ्नो पालो कुर्दा दैनिक ५, ६ घण्टा जाने गर्छ । यो उपचार विधिमा क्यान्सरयुक्त कोषिकाहरूमा केन्द्रित गरी निश्चित कोणबाट विकिरणहरू टाउको वरिपरिबाट दिइने गरिन्छ । अनुहारमा भने सुरक्षित कवच लगाइन्छ । रेडिएसनले क्यान्सरयुक्त कोषिकासँगै अन्य स्वस्थ्य कोषिकाहरू पनि मर्ने हुँदा यसबाट विभिन्न असरहरू देखिन्छन् । तर स्वस्थ्य कोषिकाहरूको स्थान नयाँ स्वस्थ्य कोषिकाहरूले लिने हुँदा यी असरहरू अस्थायी हुने डाक्टरले बताए ।

क्यान्सर अस्पतालमा प्रायः जसो दृष्य नैराश्य पैदा गर्ने नै हुन्छ । क्यान्सरको शल्यक्रियापश्चात् शारीरिक रुपमा देखिने परिवर्तन, रोगको निक्र्यौलपश्चात् रोगी तथा परिवारमा देखिने तनाव, रोगीहरूमा बाँच्ने तीव्र उत्कण्ठा लगायतले अस्पतालमा धेरै समय बिताउन मन लाग्दैन । तर प्रत्येक रोगीहरूको उपचार गराउँदाका कथाहरू उत्तिकै संघर्षपूर्ण छन् । रेडिएसन सुरु गराउँदा अन्य रोगीहरूसँग पनि कुरा गरेर उनीहरूका अनुभव सोध्ने गरे पनि यसको साइड इफेक्टले होला आजकल धेरैसँग कुरा गर्न पनि मन लाग्दैन । फेरि रेडिएसनले घाँटीमा टन्सिल हुँदा बोल्न त्यसै अफ्ठ्यारो हुने गरेको छ ।

रेडिएसनका लागि जाँदा मेट्रो रेलमा चढ्न गर्नुपर्ने संघर्ष, यात्रुहरूका रोचक गतिविधि, विरामीहरूका कथाहरूबारे समेटेर कुनै दिन उपन्यास लेखिएला । अहिले त रेडिएसनको असरले एकोहोरो भइएको छ । रेल चढ्ने बित्तिकै सिट पाए किताब खोलेर पढिन्छ नत्र कानमा इयरफोन ठुसेर यात्रा गरिन्छ । यस अवधिमा चारओटा ठूलै उपन्यास सकाइएछ । १० वर्षको व्यवसायिक जीवनमा पनि यसरी सरसर्ती किताब पढ्न नसकेको सन्दर्भमा यसलाई ठूलै उपलब्धिको रुपमा लिएको छु । यसबाहेक विगतको पुनरावलोकन, आगामी कदमहरूको योजना, बकेट लिस्ट बनाउने र केही टोलाउने गर्दा नै समय बित्ने गरेको छ । हाल जिब्रो लाटो भएकोले उपचारपछि चिया, पानी, तरकारी, खाना लगायत सामान्य खाने कुराहरू पनि स्वाद लिएर खाने उत्कट चाहना पलाएको छ ।

रेडिएसनको असरले च्यापेपछि घरबाट पनि दैनिकजसो फोन आउने गरेको छ । आमाले यो खा, यो नखा भनेर नियमित भनिराख्नुहुन्छ । आमाको कुरालाई गुगलसँग भिडाउँदा धेरै कुरा मिल्दैन । वैज्ञानिक अनुसन्धानहरूमा भर पर्ने म आफ्नो वर्षौको सिकाइको आधारमा आमाबाट आएको निर्देश नकाट्न पनि सकेसम्म आमाले भनेकै जसो गर्नेगर्छु । प्रायःजसो आमा बोलिरहनुहुन्छ, म भने सुनिरहन्छु । रेडिएसनले पोलेका घाउहरूमा चिसो पानी छर्केझैं हुन्छ, केही बेरका लागि भए पनि आमासँग कुरा गर्दा । हस्, हुन्छ बाहेक घरमा अन्य सदस्य र कुकुरको खबर सोध्ने मेरो नियमित क्रम हुन्छ ।

‘अझैं दुई हप्ता बाँकी छ, झन् गाह्रो हुन्छ होला,’ आमा भन्नुहुन्छ । पाँच हप्ता त सहे, अब दुई हप्ता पनि जसोतसो काटेर दसैंमा आइपुग्छु भनेर म आमालाई भन्छु । आफूले नौ महिना कोखमा हुर्काएको सन्तानलाई पीडादायी अवस्थामा देख्दा आमाको मन कति पोल्दो हो भनी एक मनले त आमा र परिवारहरू अहिले सँगै नभएकै जाती नै भयो जस्तो लाग्छ । ‘फोनको ब्याट्री सकिन लागेजस्तो छ कराउन थाल्यो, अब फोन राख्छु है,” भन्दै आमा थप्नुहुन्छ, ‘निराश नहुनु है बाबु’ । मेरा आँखा भरिएर आउँछन् र फोन काट्छु ।

Advertisements

About Neer

Traveling, trekking, reading, watching movies are what I mostly do. Looking forward to add writing to this list!
This entry was posted in diary. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s